dinsdag 26 maart 2019

Zegevierende muggen

Het viel me vandaag terug op hoe zacht het ochtendlicht in de lente eigenlijk wel is. Na deze vroege drukke ochtend met enkele tieners naar school te hebben gebracht, rij ik terug naar huis. Onderweg sta ik heel even in een stukje ochtendfile. Het valt mij op dat de meeste aangezichten niet echt vrolijk staan. Ik zie een scherp contrast tussen de zachte schijn van het ochtendlicht en de verbitterde gezichten. Ik vraag me af of mensen zich daarvan bewust zijn, de mondhoeken naar beneden wijzend. Ik herinner mij dat er zoveel is waar je om kan glimlachen, we zijn dat vergeten. De prioriteiten liggen steeds elders. Als het maar niet in het 'nu' is. Terwijl ik zo zachtjes vooruitschuif in de file en in deze gedachtekronkel zit, zie ik plots een meisje op de stoep lopen, die een witte doktersjas draagt en een masker. Waarschijnlijk moest ze zich verkleden voor school. Ik zie nog enkele ogen in andere auto's naar haar kijken. Ik vraag me dan af of dit beeld ook werkelijk bij de mensen binnenkomt en of deze enige waarde kan hebben. Het wijkt af van wat je normaal op de stoep ziet lopen. Het lijkt me goed, omdat het je even in het 'nu' brengt. Ik bedenk me dat er eigenlijk elke ochtend een soort 'clown' in alles straten aanwezig zou moeten zijn, die de mensen wakker houdt in hun dagelijks leven. Maar vermoedelijk wordt er voor dergelijke (waardevolle) onbenullige dingen niet veel plaats gemaakt.

Ik kan nu verder rijden richting huis. Deze ochtend heb ik een afspraak met de pianostemmer. Eén keer per jaar moet mijn piano gestemd worden, een prachtige Pleyel van 1893 ( een verhaal apart hoe deze bij mij is terecht gekomen ). Enkele valse noten op dit ding zijn al voldoende om mijn speelsheid soms volledig te beknotten. Ik ga dan soms tijdens wat ochtenddeuntjes rondom enkele zwarte toetsen heen spelen. Lastig, want er zitten twee van mijn favoriete tonen bij. Terwijl ik al wat plaats maak voor de man en het laatste stof van de piano haal, zie ik door het raam de zon vallen op mijn idyllisch tuintje. Ik hoor het gekraai van vogels opboksen tegen het spelende kinderen geluid van de school vlakbij waar ik woon. Mijn aandacht trekt naar het gekronkel van kleine muggen in de lucht. Het zijn er duizenden. Mijn huid gaat ervan kriebelen. Ze bewegen zich in wolken bij elkaar, zoals je dat soms bij een zwerm vogels in de lucht ziet. Dat belooft ons weer vele rode jeukende bultjes de komende tijd. De koffie is klaar en wij pennen snel nog deze spelende gedachten van deze ochtend neer.

Waarom ? Omdat ik graag elk moment van leven koester en daardoor magie opnieuw bestaansrecht krijgt. Zo simpel is het.

dinsdag 19 maart 2019

Schattenvanger van Hamelen

Als creatief denker en sensitieve speler van gedachten ( als ik een deel van mezelf vandaag zo mag noemen ), word ik me er steeds meer van bewust van hoe belangrijk het is om trends en fenomenen zich voluit te laten afspelen in het toneel van deze tijd.

Horen, zien en voelen. Aangevuld met engelengeduld in luisteren en verbinden. Je verbinden op een zodanige manier dat een spreker zich helemaal bij jou kan ontspannen en zich thuis voelt. Wanneer iemand zich thuis voelt, bestaat de kans tot een grotere overgave in het gesprek en aldus meer inhoud in het verhaal dat daarop volgt, dat je dan kan neerschrijven.

Wanneer een stem ruimte krijgt en aandacht, rollen verhalen over tongen en monden, die zich anders zouden sluiten of toeknijpen. Luisteren, zinvol en intensief aandacht schenken aan de binnenkant van de gedachtegang van iemand is goud waard. Bij een vraagstelling over een bepaald onderwerp of tijdens een interview met iemand, zijn slechts enkele kleine vragen genoeg om iemands diepere verhaallaag te laten vertellen. Men vertelt meer wanneer er minder 'omzeil' vragen gesteld worden en meer persoonlijke aandacht op hetgeen men wél wil vertellen. Wanneer je empathisch luistert en je jezelf als oordeelloos klankbord opstelt, geeft zelfs het lichaam de antwoorden die je zoekt over het besproken onderwerp. Wanneer je de tijd neemt om dit te lezen, is de waarheid hierin sneller leesbaar.

Meegaan in iemands tijdsprongen en chaos kan in eerste instantie vermoeiend klinken, wanneer je de  luisteraar of interviewer bent. Het is een beetje vergelijkbaar met een storm op zee, die door het geven van de nodige ruimte zijn woeste schuim gaandeweg kwijtraakt. Het vraagt om het aankweken van een laagje olifantenhuid om bestand te zijn tegen de tijdelijke chaos van iemands geest. Wanneer je het gesprek soms van links naar rechts ziet gaan en de spreker laat uitrazen over iets dat hem of haar begeesterd, doet nadien meestal zelf de natuurlijke trechter zijn werk. Het is vaak voldoende om gewoon aanwezig te blijven en gevoelsmatig de kern van de chaos aan te raken. Goed met de voeten op de grond blijven dus ...

Een lastig werkje zou je denken ?

Toen ik nog vrij jong was, kwamen mensen me soms de meest intieme en vreemde dingen vertellen. Het grappige was, dat ze dat nadien dikwijls vergeten waren. Ik niet. Ik had een aparte kamer in mijn hoofd, achter slot, die goed geheimen kon bewaren. Zelfs nu nog, na vele jaren later, wanneer ik een persoon terugzie, weet ik nog dingen, die nooit verder naar buiten zijn gekomen dan deze geheime deur. Het in bewaring nemen van geheimen en geen behoefte om dit te delen of om te veroordelen heeft ervoor gezorgd dat luisteren me, met de jaren, makkelijker afgaat. Blijkbaar onthouden mensen het gevoel dat je hen gaf en hetgeen je daarin voor hen hebt betekent. Dit diende naast tijdelijke ontlading misschien ook als onderdeel van een of ander genezingsproces. Of als een verzachting van knabbelende en bezorgde gedachten. Wie zal het zeggen ?

In tegenstelling tot collectieve verhalen die verteld dienen te worden, die de balans kunnen helpen herstellen wanneer er iets grondig en mensonterend misloopt, voel ik me tot op heden ook nog steeds een dankbaar bewaarder voor de stille verhalen en een schatrijke vanger van Hamelen.


vrijdag 21 september 2018

Staar en ogenblikken

Tijdens momenten van zware mentale inspanningen en nood aan inspiratie wanneer je voor deadlines komt te staan, zijn er meerdere dingen die kunnen helpen om de stoom van de ketel te halen.

Het is te zeggen .. het is manieren zoeken/vinden die zorgen voor lucht en ruimte tussen schedel en brein. Wegen die bewandeld moeten worden om een consensus te kunnen hebben met jezelf. Manieren die het vinden makkelijker maken zonder ernaar koortsachtig naar te zoeken.

Door de grote carrière switch ( of beter .. dagelijkse bezigheden die je dan 'je werk' wil noemen ) en de bijkomende druk die daarbij komt kijken te verzachten, geef ik mezelf langere momenten van pauze en genieten.
Het 'druk, druk, druk' fenomeen verschuift naar de achtergrond en daarmee ook alle vragen van opdrachtgevers, vrienden en familie die liefst onmiddellijk moeten beantwoord worden.

'Balans, balans, balans is nu aan bod. Ook het voelen van het wegebben van vermoeidheid en druk achter de oogbollen.

Ik probeer mezelf elke dag staar - en ogenblikken te geven, ook als de dagen propvol lijken te zitten. Ik staar in het niets, zonder perse de over elkaar geplooide benen - houding aan te nemen. Een soort verdoofd bewust dromen en dus een stap terugzetten.

Nadien kan ik dan dubbel zo hard gaan met een fris kopke.

'Rommel' laten komen, 'rommel' laten gaan
dan opnieuw komt er terug ruimte
die zin geeft aan het bestaan

zaterdag 15 september 2018

Over het doorlichten van de ziel en toegeven waar niemand over praat

'Laat je niet vangen door iemands' rooskleurige verhaal', zei ik tegen mezelf.
Prik erdoorheen, kijk naar de woorden versus de daden. Wat zit er verstopt en wat valt er te verbergen ?
Filosofie voor het brein, je wordt ermee wakker en je gaat ermee slapen. Het gebeurt spontaan in je hoofd, maar aan de buitenkant zie je niets. 'Je denkt teveel' ... sounds familiar ?

Je legt non-stop verbindingen met de synchroniciteiten die zich aan topsnelheid aan je openbaren. Erover praten gaat, met een minderheid met hetzelfde opmerkingsvermogen of mensen die nog geloven in dagelijkse magie. Algemeen gezien voel ik dat het verstand nog steeds grotendeels het stuur in handen heeft, wanneer ik zo rond me heen kijk. Het enige dat ik dan kan doen is, de magie die ik dagelijks ondervind aftoetsen aan mijn eigen leven en gebruiken in mijn werk.

Tot wonder komen regelmatig reacties van mensen die zich betoverd weten door deze energie, zonder zichzelf te verliezen. Integendeel, het brengt eerder dichter bij het eigen zelf. Alsof het ene het andere in gang zet.

Er is geen toverformule nodig, alleen een sterk geloof in deze ongeziene wereld en daar gebruik van weten te maken om dingen neer te zetten op de aarde. Het is mogelijk, een vermogen goed ver weg en dichtgestopt in ons brein. Toch voel ik dat we, wat betreft het gebruiken van onzichtbare positieve energie, vooruitgang boeken en het geloof in onszelf en onze manifestatiekracht, stilaan wel wakker wordt. Heel traagjes, maar het is in beweging.

Vandaag wil ik graag iets vertellen over het 'scannen' van het eigen lichaam en het voelen van de onmetelijke kracht van de ziel. De kennis hiervan is voornamelijk gehaald uit eigen ondervinding en conversatie met mijn innerlijke leidraad.

Door lichamelijke problematiek en pijnen uit het verleden kwam ik op een gegeven moment aan bij de toegangspoort tot dieperliggende zielenpijnen. Ik ben op een gegeven moment gestopt met het weglopen van de 'urgent call' van de pijnen in mijn lichaam. Ik heb geleerd ze om te buigen tot iets productief en bruikbaar, grotendeels door dans en door dingen (van me af) te schrijven.

Het gevolg van een tijd me daarin te verdiepen, bracht mij de bevestiging dat het hart herboren wordt wanneer je meer en meer jouw waarheid gaat spreken; in de eerste plaats tegen jezelf; nadat je hebt toegegeven wat jouw meest innerlijke verlangens zijn. Nadien ook tegen anderen en soms het moeilijkst van al; de mensen en geliefden met wie je het meest bent verbonden. De kans bestaat altijd dat men hier erg van schrikt en jou afwijst. Dat kan pijn doen, maar de troost hiervan wordt al snel gegeven wanneer mensen na een tijdje bijdraaien. Ik heb besloten om op dergelijke momenten mijn hart open te laten staan, no matter what. Natuurlijk word je op dergelijke uitspraken al snel getest door je omgeving 😊

Vergeten verlangens en taboes, dingen die we onszelf blijven wijsmaken in de eerste plaats en dus ook anderen. Het meest schadelijke is dat dit het hele systeem vervuild en doet blokkeren, waardoor bepaalde dingen niet kunnen stromen of zelfs helemaal blokkeren in je leven. Ik ben daar zelf een krak in geweest. Het geloof in de charme van illusies en wat we onszelf allemaal graag wijsmaken. Helaas, maar waar. Ik heb besloten om vanaf dit jaar de naakte waarheden onder ogen te zien en te polsen naar echtheid t.o.v mezelf en anderen. Ik heb mezelf ook beloofd om als de mogelijkheid zich aandient, te spreken vanuit dit gevoel en deze hervonden waarheid, met uiteraard ook het risico om daarom afgerekend te worden. Ik heb mezelf beloofd me te ontdoen van het vergif in mijn lichaam en de toegeknepen pijn los te laten. Ik heb ondertussen gezien dat sommige mensen gewoon heel snel verdwijnen uit mijn leven, maar ook anderen die dichterbij komen, omwille van dit gegeven.

De moment dat ik dit beslist heb, is er op korte termijn veel veranderd, ten goede .. en het maakt me gelukkig en helder. Miljaar, wat is het leven toch rijk op zichzelf !


dinsdag 31 juli 2018

We hebben ons in de hekken gewerkt

De tijdlijn, verdeeld in acht à negen gelijke delen.

Een half leven verder .. nu ik besef dat het eeuwige menselijke gepruts, gedraai en gekeer toch heel wat heeft opgebracht. Vooral dan ervaringen en te weten komen wat je niet en wel nog wil ... Soms komen de situaties en mensen zo hard aan je deur kloppen, dat het moeilijk wordt om ernaast te kijken.

Sommigen houden het slechts even vol, anderen jarenlang. Wanneer er dan geen beweging in lijkt te komen, kan je beseffen dat deze deur niet voor jou is bestemd. Het is te zeggen .. de bestemming voor heel dit geklop is misschien niet iets dat dient om werkelijk in je leven binnen te komen, maar misschien eerder om te testen hoe stevig jouw richtingbepaling en voornemen is en hoe trouw je blijft aan jezelf. Ik ben nochtans niet van mening dat alle verleidingen die je pad kruisen moeten weerstaan worden, een beetje moeilijk met een avontuurlijk proevende ziel.
Het lijkt wel zo, dat wanneer je het gevoel hebt dat je er telkens niets van bakt ( of zoals de wereld rondom je van je verwacht ) en je ergens nooit lang in iets doorgaat, je maar aan de oppervlakte blijft zweven. Een fundamenteel leegte -en verspillingsgevoel heeft dan misschien wel al eens zijn intrede gedaan ..

Wat ik hieruit heb geleerd is dat je enkel met iets echt doorzet, wanneer je voor jezelf vindt dat het de moeite waard is om voor te vechten, het gaat dan vaneigens .. in het andere geval is er eigenlijk al van in het begin geen echte bestaansnood en meestal ook een grote 'verspilling' van energie.

Maar waar we hier nu vandaag staan in ons vrij ondankbare westen en .. Oh Jee, wat hebben we ons toch in de hekken gewerkt. Dit kan gaan van een bepaald ideaalbeeld dat je hebt van de ideale man of vrouw, de ideale job of functie die je dient te bekleden, hetgeen je vindt nog te moeten bereiken of bewijzen. Voor je het weet beland je achter de hekken van een eigen gecreëerde gevangenis. Je kan jezelf afvragen, is dat waar je je hele leven al zo hard voor hebt geknokt ? Heeft het je vooral beknot en in situaties gebracht waar je heel veel van je 'schone' tijd hebt voor opgeofferd ? Of was het eerder bedoeld als veilige haven waar je je wonden kan likken, na een heftig avontuur ?

Tijdens een stevige fietstocht die ik onlangs maakte, viel me opnieuw de absurditeit van onze westerse leefgewoonten op .. De huizen, omringt door een netjes onderhouden groenperkje en daarrond een hek, omheining of tralies, het liefst met nog enkele camera's en een al dan niet werkend alarmsysteem, die duidelijk maken 'dit is van ons en dient beschermd te worden'. Binnen deze oppervlakte behoren we ons veilig te voelen om ons te kunnen terugtrekken uit de niet zo veilige wereld rondom. We hebben deze 'safe place' echter eigenhandig gecreëerd en volledig ingericht naar onze zin. Deze zelfgekozen gevangenis is zelfs heel comfortabel geworden en is ook wekelijks aan aanvulling van spullen en bijna constante vervanging toe. Vele uren en files zijn geklopt om deze vorm van verdoving in stand te kunnen houden. De verwilderde takken van de buren naast ons worden vaak als een persoonlijke bedreiging gezien, die ons zelfs in een staat van woede kunnen brengen, als het niet snel genoeg verwijderd wordt. Woede, omdat deze takken symbool staan voor het binnendringen van onze persoonlijke ruimte, waar we denken als enige het recht hebben te mogen ademen, omdat het van 'ons' is.

Het gaat over je bestaansrecht mogen hebben, ergens op een plekje, in deze grote wereld en dit liefst, zo duidelijk mogelijk naar voren te brengen. En misschien liefst ook, meer, schoner en groter dan een ander, want dit is toch waar we gelukkig van worden, niet ?

Ik had zelf wijlen de 'gewoonte' om nergens langer dan 3 jaar te wonen, omdat ik het dan meestal wel gezien had op die plek.
Ik woon nu, al enkele jaren verder, in een eenvoudige, maar behoorlijk vriendelijke wijk waar er geboomerangd mag worden met eieren, fruit uit de tuin en confituur en je elkaar helpt wanneer er eens iemand niet goed te been is. Gewoon, zomaar .. zelfs zonder woorden en onmiddellijk iets terug te moeten geven.Waar je al eens uitgenodigd wordt bij je buren om een kop koffie te komen drinken en even de tijd neemt om eens naar iemand zijn verhaal te luisteren en vice versa, zelfs al heb je het beiden eigenlijk veel te druk .. en dit zonder een of andere politieke reden. Het voelt echt, zoals we dat ook noemen, zeldzaam en oprecht. Over de verkiezingen hebben we het zelfs steeds vergeten te hebben 😁

Ik voel dat de behoefte aan 'afsluiten' meer en meer van nature verdwijnt, door het besef dat we in de fond allemaal hetzelfde willen .. liefhebben en geliefd worden. De gemaakte kantlijnen, de scherpe randen en oneerlijke contacten vallen er één voor één organisch af en er is weinig tot geen behoefte aan oordelen en veroordelen van iemand anders' kwetsbare punten, omdat je die van jezelf regelmatig, dankzij de ander, ziet, doorleeft en leert aanvaarden. Het settelen in de 'cross border' beleving van de wereld heeft zich ingezet, het toekomen in zichzelf en daardoor ook de verhelderde kijk op waar we de komende andere helft van onze tijdlijn naartoe willen ..

En of ik me nooit meer in nesten zal werken, weet ik niet, maar de geveinsde, vaste en veilige hekken heb ik, in elk geval, voorgoed neergehaald.


dinsdag 3 juli 2018

Koninginnepage als ontbijt

Elke dag al begon deze zonnige zomer met een pittig cacaobrouwsel, een Italiaanse koffie of een thee met zicht op mijn idyllische, maar wilde tuin. De bijen beginnen al heel vroeg te werken aan hun, van nature, ingeplande taak. Ik zet me heel dicht bij een lavendelstruik waar ik niets anders hoor dan het gezoem van deze onvoorwaardelijke werkers. Ik zie tientallen kleine en grote koolwitjes fladderen van bloem tot bloem. Een mooi kleurenspel, al dat wit, paars en warm groen. De geur van lavendel doet me denken aan een voormalig bezoek aan een andere plaats in het buitenland, ooit op vakantie. Ik merk op dat terwijl ik daar zit te genieten, hoe het de vergankelijkheid is, die alles zo een extra dimensie geeft. Ik merk dat ik mezelf bijstuur om in het nu te blijven en niet ergens anders te willen zijn. Het lukt me aardig, omdat dit dagelijkse plaatje toch ook niet zo alledaags is en hoe ik er enkele jaren terug ben terechtgekomen. Deze plek geeft me ook dagelijks veel inspiratie. Het is net zoals zovele anderen, waar ik heb gewoond, een vergankelijke plek, eentje die rust geeft en diepgang. Laat ze maar overal tussen de hetse naartoe gaan, ik vind hetgeen ik zoek, hier op dit moment, meer dan voldoende.

Plots fladdert er een grotere lichtgele met zwart, blauw en twee oranje staart stippen, vlinder vlak langs me neer, eentje die je niet elke dag ziet, ik herken haar al snel .. het is een koninginnepage. Ze fladdert nerveus van het een naar het ander. Alsof ze nog naar iets meer zoekt, dan alleen bloemen nectar. Ze fladdert werkelijk wild in het rond, alleen zoekende, nergens langer dan een seconde blijvend. Ik herken het gedrag en probeer snel een foto te nemen met mijn telefoon en ga nadien op zoek op het net naar de symboliek ervan. Ik koester de gedachte dat iets bijzonders zich aan je laat zien, op het moment dat je dit nodig hebt of als een soort wegwijzer, soms misschien als een soort geruststelling ..

Om zo schoon te zijn, heeft de koninginnepage eerder dit jaar een hele tijd afgesloten, binnen haar cocon, een intense innerlijke groei doorgemaakt, in de duisternis, zonder enige weerstand of angst, want zij weet van nature hoe ze er doorheen moet en alles gewoon moet laten gebeuren. Ik besef de teerheid van haar vleugels en de vergankelijkheid van haar vreugde. Zou ze haar kortstondige leven serieus nemen ? Ook al heeft ze die koninginne allures op haar rug te dragen ?  .. ik vraag het me af
Ik vraag me nog meer af, hoe we, als mens, zo ver verwijderd zijn geraakt van onze natuurlijke groei, waarom we zoveel weerstand ontwikkelen, voor al hetgeen dat nieuw is of anders dan onze gewoontes. Waarom zijn we zo bang geworden van vergankelijkheid en waarom zijn we zo behoudingsgezind en gesteld op blijvend comfort. Ook ik voel soms ook nog steeds de angst, als er plotse ( en in mijn leven gebeurt dit blijkbaar meestal heel plots ) wijzigingen zich aandienen in mijn leven. Maar het heeft me ook heel flexibel en plooibaar gemaakt.

Ik vind op het net ook terug dat het zien van een vlinder ( in dit geval eentje die je absoluut niet elke dag ziet ) een transformatie in de zeer nabije toekomst aankondigt. Alsof ik dat nog niet had gemerkt .. Daarnaast krijg ik ook de boodschap dat ik onbegane paden moet maken, not easy ones dus wederom. Ik heb nooit echt de gemakkelijkste weg gekozen, wel eentje van waarheid en trouw aan mezelf. Misschien moet ik deze begaan als een koningin en een beetje vanalles proeven, het ook licht opnemen en niet te serieus nemen ? Misschien was dit gewoon de boodschap voor het ontbijt vandaag ..


zaterdag 5 mei 2018

De kunst van het vragen

'De wil om te weten leidt tot de kunst van het vragen' ( Wim Hanekamp )
Elke morgen krijg ik een quote in mijn mailbox. Deze inspireerde me om daar even over na te denken.
'De kunst van het vragen' .. inderdaad, een hele bijzondere en subtiele kunst. Dat zet tot nadenken en daar neem ik deze ochtend graag even de tijd voor.
'Men' zegt wel eens dat een andere mens maar moet leren omgaan met wat wij te zeggen hebben. Want wij hebben het hart op de tong, zonder pardon. Maar is dat wel zo ? Wat zetten we in beweging bij de ander, wanneer we een vraag stellen .. en wat willen we hiermee bereiken ?
Gedurende mijn loopbaan heb ik heel wat contacten gehad met bedrijfsmensen, die graag en snel 'to the point' kwamen voor een deal of overeenkomst, maar ook mensen die oprecht iets willen betekenen voor de partners waarmee ze eventueel in zee zouden gaan.
Ik heb boeiende gesprekken gehad met vreemden op de straat of het perron, anderstaligen, artiesten, een mens achter het loket, op de wekelijkse markt of in een café, een kind, een ontmoeting tijdens een reis, ..
Ik ben tijdens deze gesprekken ook regelmatig mezelf tegengekomen; hoe ik met de ander communiceer en welk effect dit op de ander heeft. Daarnaast ook hoe ik met mezelf communiceer .. wat soms wel heel confronterend was.
Allen spreken een andere taal. Ik heb geleerd mezelf in een gesprek op te stellen als een kameleon. Ik heb geleerd dat het vaak zelfs niet nodig is om een vraag te stellen, omdat ik het antwoord eigenlijk al weet. Wanneer ik even wacht en de tijd neem om me in te leven in de belevingswereld van degene die voor me staat, merk ik op dat ik vaak tot een andere of zelfs geen vraagstelling meer kom ..
Ik ben geen communicatie expert, maar gewoon een mens met reeds een boeiende en leerrijke weg achter de rug. Iemand die graag bijleert en kiest om zorgvuldig haar vragen te stellen, om de eenvoudige reden dat een vraag automatisch verbonden is met het reeds bestaande antwoord. Ik moet er alleen even de tijd voor nemen om er achter te komen. Ik kies er graag voor om poëzie, begrip en helderheid te brengen in een conversatie. Ik kies ervoor om vaker te luisteren dan te spreken.
Tijdens een gesprek met een 'klant' ( lees 'mens' ), kruip ik helemaal mee in diegene zijn belevingswereld, waardoor ik me als een instrument afstem op de andere persoon. Ze noemen dat tegenwoordig 'empathie' of 'verbindend communiceren'. Dit maakt het makkelijker om een denkproces creatief te benaderen en aan te voelen waar de persoon in kwestie even vast zit. Mijn taak is om de juiste vraag te zoeken, zodat het antwoord bij de ander er vanzelf komt. Wanneer deze opening gemaakt wordt in het denken, is er terug plaats om verder te gaan. Dichter bij hetgeen waar men eigenlijk naartoe wil. Chaos in het denken heeft zo zijn voordelen, want dat kan je oneindig veel ideeën geven en zo kan je heerlijk brainstormen of freewheelen.
Dan .. wanneer dit er allemaal uit is, komt er plaats voor de juiste vraagstelling die het antwoord al in zich heeft.
 De grootste vraag vandaag aan mezelf luidt: 'Wat wil ik achterlaten als ik hier ooit vertrek en mijn rol heb vervuld?' Een goeie vraag, maar moest ik deze wel stellen ? Want eigenlijk wist ik het antwoord al. 
Dank je, Wim Hanekamp !